دوستداران کودک

نمیدونم کلمات میتونند  نهایت شادی و شعفی که سراسر وجودم رو تسخیر کرده  بیان کنند یا نه . اما زیباترین اتفاقی که میتونست روز جهانی زن  رو برام اینقدر دلپذیر کنه و شاید بهتره بگم زیباترین هدیه ای که  روزگار میتونست در این روز بهم بده  رو دریافت کردم .  اون هم پیدا کردن یکی از دوستانی بود که سالهای سال بود توی فکرم مرورش میکردم و تو اینترنت دنبالش میگشتم   . باور کردنی نیست هنوز برام بعد از نزدیک به سی و پنج یا شش سال  بتونم صدای دوست عزیزم رو بشنوم . همکلاسی دوران دبیرستانم رو . خدای من سپاسگزارم و کاش کمکم کنی میترا و ملیحه رو هم پیدا کنم . اون موقع  همه خونه های پازلم کامل میشه . و تابلوی زیبای دوستی های پایدار و ماندگار دوران دبیرستان دوباره به تصویر کشیده میشه   .  میترا مجدی و ملیحه باستانی   .  کسی ازشون خبری داره ؟