موافق هستید پست قبلی رو تعمیم بدیم .  حق اشتباه کردن  رو نه تنها برای کودکان برای  خودمون و اطرافیانمون هم قائل باشیم . در هر سنی .  بپذیریم که اشتباه کردیم . فضا رو طوری فراهم کنیم که امکان اعتراف به اشتباه وجود داشته باشه . به جای سرزنش کردن در پی کمک برای جبران اون باشیم . و باور کنیم که ما مالک معایب و اشتباهات خود نیستم که اونها رو حفظ کنیم   نگهداری کنیم و یا پنهانشون کنیم و ازشون دفاع کنیم . اونها زائده هایی هستند که اگر جداشون نکنیم  بزرگ و بزرگ تر می شن و امکان رشد  و حرکت واقعی رو از ما می گیرن . پس با شناسایی اونها و حذف شون از پیکره روح و روانمون خودمون رو آنجنان سبک بال کنیم که بتونیم بر فراز آسمون زندگی پرواز کنیم و از چشم اندازهای زیبا و دلنواز یک زندگی سالم و شفاف لذت ببریم .